Pozdrawiam

drogie dziecko, ładnieś się wypowiódł, ilustratywnie wręcz, ale to jeszcze nie jest hermeneutyka. To są warunki, w ramach których myśl ludzka ją sobie zapotrzebowała; więc albo upraszam o zaniechanie tych semantycznych sabotaży (bo to że słówko “fajnie” brzmi, to nie znaczy że się nie zaciąga wobec niego pewnej obligacji… przez sam fakt się-do-niego-odniesienia, właśnie. Faktem jest, że (kom)postmoderna postuluje sobie, że świat został wielokrotnie odczarowany i że można wszystko, wszędzie ze wszystkimi i na wszelkie sposoby, ale jakoś nie jest skora, aby sobie ten własny język z suplementem i almanachem stworzyć, więc pasożytuje na zastanym. Tym czasem udział w dziedzictwie nauki, kultury pociąga za sobą wymóg “(po)rozumienia”, więc albo do pewnych rozumień [comprehenssion; pojemnościowanie; pojmowanie] się odniosę, albo zdradzam swoje pokuśnicze intencje, wabiąc błyskotkolubnych, by sobie ich uwyznawczyć, zgromadzić?! a propos… już się respondu doczekać nie mogę:))) fully hermeneutically yours, camill.